AIA Sportzomer: Eindelik in Suid-Afrika

JNB. Drie letters als internationale herkenning van Johannesburg International Airport. Waren het eerst drie letters op een bagagelabel, nu is het een daadwerkelijke plek waar tientallen jongeren aankomen voor hun project. We zijn in Zuid-Afrika en veel dingen die vroeger slechts woorden waren, begrippen zonder daadwerkelijke inhoud, komen nu tot leven. JNB blijkt een echt vliegveld. Centurion verandert van een stipje op Google maps in een uitgebreide voorstad van Pretoria. Het streepje tussen Johannesburg en Pretoria is een brede snelweg met druk verkeer. Baie dankie leek altijd een koddige verbastering van het Nederlands van ergens ver vandaan, maar wordt opeens echt gebruikt door gewone mensen. Er komt meer tot leven: contactpersonen of pastors die eerst namen waren, e-mailadressen, gegevens, schudden we nu de hand en kijken we in de ogen. Road2Africa was voor velen een concept, een verlangen, een nastrevenswaardig doel waar veel werk voor verzet moest worden. Nu is het voelbare, hoorbare, ruikbare realiteit. Road2Africa is eindelijk begonnen.

Cliché
Het is al donker, maar nog niet laat, 24 juli. We staan in de berm van een asfaltweg ergens tussen Malelane en de kerk die we gaan bezoeken. Het lijkt zo’n enorm cliché: net een dag in Zuid-Afrika zijn en meteen de eerste avond langs de weg staan met autopech. Toch is ook dat realiteit. Een gebroken aandrijfriem gooit het eerste roet in ons eten. Auto’s scheuren (links rijdend!) voorbij. De berm wordt aan de andere kant begrensd door een manshoge haag suikerriet. De berm bestaat uit harde grond, met wat losse stenen en verdorde plukken gras. Het is winter en dat betekent dat het al een aantal weken niet geregend heeft.
De komende dagen zal een rondreisteam, bestaande uit ondergetekende, met daarbij een fotografe, Rik en Aniek Horstman als AIA-staf en STINT’er Kristien rondreizen langs een aantal teams. Om te kijken hoe het gaat en voor het reportersteam om via de site verslag te kunnen doen. Vanmorgen hebben we onder anderen team Komatipoort van het vliegveld gehaald, met dat team zullen we de komende dag optrekken voor we switchen naar een andere plek.
De rit van Johannesburg naar Komatipoort voert door een droog en bruin landschap. De velden zijn roestkleurig, onderbroken door zwarte vlakken waar het droge gras al dan niet bewust is platgebrand. Langzaam aan gaat het landschap meer glooien, tot we tussen rotsbergen rijden die er uitzien of er een stapeltje losse platte grindstenen aan elkaar geplakt is en vervolgens honderden malen uitvergroot, tot ze hoog boven de snelweg uittorenen in een prachtig landschap. We rijden richting het oosten, dichter naar de kust. Daar is de lucht vochtiger en wordt het buiten de auto iets groener. Bananenbomen, acacia’s, palmen. Over het hele landschap ligt een stoffig waas.

Uiteindelijk wordt de auto door de pastor naar de kerk gesleept. Op zo’n honderd meter van de kerk horen we een luid gejoel. Een groep jongeren komt aanrennen en we worden uitbundig welkom geheten. Iedereen even de hand schudden en natuurlijk een drukkie (knuffel). Nog dichterbij de kerk dreunt een versterkt drumstel door de dikke stenen muren een knallende drumsolo onze oren in. Als we eenmaal binnen zijn vergaat ons horen en zien. Een drumstel, een keyboard, een koor, allemaal onbeschroomd versterkt, teisteren onze trommelvliezen. Maar who cares? Het klinkt fantastisch en al snel danst het hele team heupwiegend mee voor het podium. Een welkom in Afrikaanse stijl!

Onmiskenbaar Afrika
De volgende dag, zondag, na de ochtenddienst (absoluut ook in Afrikaanse stijl…) begint het eerste sportprogramma. Er wordt voetbal en netbal gespeeld. Voetbal op een hard, rotsig veld, omheind door bakstenen muren, net naast de plaatselijke bar annex hangplek. Netbal achter de kerk met giechelende meiden. Het is een mooi begin, er wordt contact gelegd en de jongeren vinden het fantastisch om te sporten.
Terwijl het sportteam begint, wordt het rondreisteam uitgenodigd om in de schaduw van de kerk met de pastor een kop rooibosthee te drinken. Het is winter, maar de temperatuur is bijzonder aangenaam. Tijdens het praten kijken we uit op rode harde grond, huizen van beton of grote grof gemetselde stenen, het erf omheind met prikkeldraad. Af en toe hobbelt een auto op de onverharde weg voorbij. Vrouwen in kleurige kledij schuifelen langs. Een omheind perkje op het erf van de kerk probeert wat groen voort te brengen. De kinderen bij het sporten joelen, een geit mekkert, kippen scharrelen met hun kuikens op de afvalhoop, de lucht is blauw met wat wolkjes, de geur is onmiskenbaar Afrika. Het uitzicht is onmiskenbaar Afrika. De hele sfeer ademt onmiskenbaar, heerlijk, hier-hebben-we-het-voor-gedaan, nu-gaat-het-eindelijk-beginnen Afrika.

Meer foto’s op Flickr.
Meer lezen over andere teams? De volgende teams hebben inmiddels een weblog geschreven.

http://pieterkuijvenhoven.wordpress.com/

http://onstweddeeoafrika.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=3531182

http://church2go.reismee.nl/reisverhaal/97234/daar-zijn-we-dan/